Reviews
\r\nΟι Job For A Cowboy απ’την Αριζόνα των Η.Π.Α. υπάρχουν απ’το 2003 ως deathcore μπάντα. Το 2012 έκαναν στροφή προς το progressive death, κρατόντας πάντως αρκετά παλιά στοιχεία του ήχου τους. Και μας έδωσαν ένα αρκετά καλό δίσκο τον Demonocracy.\r\nΑυτές τις μέρες κυκλοφορεί ο ολοκαίνουριος δίσκος τους Sun Eater.
Οι Sidious είναι μια Αγγλική μπάντα που γράφει λίγα χρόνια στο κοντέρ της. Τα μέλη της είναι κατά βάση τα ίδια με αυτά των Eye Of Solitude (doom/death, σύντομα παρουσίαση στο νέο τους δίσκο/ep ’’Dear Insanity’’) με την προσθήκη του Khrudd (των κάκιστων Colosus) στα drums. Στους Sidious επιχειρήται μια προσπάθεια σύμπτηξης του death metal με το black, και για να είμαστε πιο ακριβείς, των Behemoth με τους Dimmu Borgir. Αν σου αρέσουν οι προαναφερθέντες μπάντες, θα σου κάνουν και οι Sidious, αν και είναι κάποια σκαλιά πιο κάτω.
Όλοι λίγο πολύ ξέρουμε τι εστί Carcass. Όλο και κάποιο τραγούδι τους έχουμε ακούσει. Ξεκίνησαν κυκλοφορώντας 2 δίσκους σε goregrind(1988,1989), οι οποίοι λατρεύονται και θα λατρεύονται εσαεί από τους φίλους του είδους. Μετά μας πρόσφεραν άλλους 2 δίσκους (1991,1993), σε πιο καθαρό death metal ήχο και είναι απίστευτοι και οι δύο. Αν το συνδυάσεις και με το ιατρικ-χειρουργικό τους στιχουργικό κόλλημα, το αποτέλεσμα ήταν ξεχωριστό και ιδιαίτερο.
Πραγματικό hard rock supergroup έχουμε εδώ. Και πώς να μην είναι έτσι αφού τα ονόματα και η ιστορία των μελών των Rated X μαρτυρούν από μόνα τους πάρα πολλά. Οι Joe Lynn Turner (Rainbow, Deep Purple, Yngwie Malmsteen), Karl Cochran (Ace Frehley), Tony Franklin (The Firm, Blue Murder, Whitesnake) και Carmine Appice (Vanilla Fudge, Rod Stewart, Ozzy Osbourne, Blue Murder) αποφάσισαν να ενώσουν τις δυνάμεις τους και να θυμηθούν τα παλιά. Το ζήτημα είναι αν το αποτέλεσμα είναι ανάλογο της αδιαμφισβήτητης αξίας τους.
Καμμιά φορά, όσο και να ψάχνεις να βρεις την τύχη σου, αδυνατείς παρόλη την προσπάθεια σου. Άλλες φορές, σου έρχεται μόνη της απρόσμενα. Έτσι και η μουσική μου γνωριμία με τους Kvele, μια ελληνική black metal μπάντα με ήδη δυο κυκλοφορίες στο ενεργητικό τους που έγινε πρόσφατα μιας και η δεύτερη τους κυκλοφορία είναι του 2013. Το βραχύτατο σε διάρκεια πρώτο τους άλμπουμ δεν κατάφερε να με χορτάσει με το πριμαριστό και πρωτόγονο black metal τους, έτσι όπως το μάθαμε στα 90ς. Με το ’’Necrohill’’ τα πράγματα είναι διαφορετικά.
Οκ, όλοι έχουμε πάρει χαμπάρι ένα μικρό χαμό που γίνεται με κυκλοφορίες glam/sleaze metal ή παρωδίες αυτών. Από πιτσιρικάδες που ξεκινάνε τα πρώτα τους βήματα στον σκληρό ήχο μέχρι μέλη από μπάντες που παίζανε άλλα είδη (metal;) μουσικής. Οι Ιταλοί Hell In The Club μας γνωρίστηκαν το 2011 με το ντεμπούτο τους ’’Let The Games Begin’’ και πλέον έφτασε η ώρα για την συνέχεια, το ’’Devil on My Shoulder’’.
\r\n Να σου τοι και οι Σουηδοί Sinners Burn που αρέσκονται στο death metal ήχο. Δεν ακολουθούν όμως το κλασσικό Σουηδικό death metal ήχο, κοιτάνε προς Αμερική μεριά. Οι Sinners Burn προέρχονται από μέλη των Paganizer (εποχής Deadbanger, ντεμπούτου δηλαδή) αλλά πλέον αποτελείται η ομάδα από άλλα μέλη (εκτός του ντράμερ). Οι παραγωγικοί Sinners Burn φτάνουν αισίως στον τέταρτο δίσκο τους, ’’Disturbing Creatures’’ μέσα σε 7 χρόνια και είναι ο πρώτος δίσκος με τα ίδια ακριβώς μέλη με τα προηγούμενα.
Στίβω το μυαλό μου να βρω μια σύγχρονη Βέλγικη black metal μπάντα που να με εθουσιάζει. Οι Enthroned δεν με τρελαίνουν, oi Ancient Rites δεν παίζουν πλέον black, οι Gorath και οι Lugubrum είναι αρκετά μακριά από αυτό που έχω στο μυαλό μου για τον συγκεκριμένο ήχο. Και εδώ εμφανίζονται οι Saille και ΔΕΝ καταφέρνουν ούτε αυτοί να κάνουν την διαφορά. Δημιουργημένοι το 2008, το ’’Eldritch’’ είναι ο τρίτος τους δίσκος συμφωνικού black metal, ένα concept που εξερευνά λογοτεχνικά αριστουργήματα τρόμου (ειδικά H.P. Lovecraft).
\r\nWith “Citadel” the band is ready to conquer the world. Αυτό γράφει μεταξύ άλλων το δελτίο τύπου της Season Of The Mist. Και είναι μια τέτοια εταιρία που πρέπει κάποιος να πάρει στα σοβαρά αυτά που γράφει, γιατί τα έννοεί.\r\nContortions είναι αυτό το συγκρότημα, απ’την μακρινή Αυστραλία και κινείται στον χώρο του progressive extreme metal, απ’το 2003. Αυτός είναι ο δεύτερος μόλις δίσκος τους μετά το Portal of I του 2012.\r\nΈξι τραγούδια, τα τρία εξ’αυτών instrumental. Σε Όλη την διάρκεια του δίσκου κυριαρχεί η μελωδία, και οι πολύ καλές συνθέσεις.